Για ποιαν ενοποίηση;

Των λεωφόρων της διακίνησης

Που τι ζητάμε; όχι πάντως αυτό!

Αριθμών σε λιμουζίνες.

Να μας εξ-ουσιάζουν

Απάνθρωπα σαρκία

Ζητούνται Σπάρτακοι

Για το κάψιμο της Ρώμης.

Έσβησες Γιάννη

Από μιαν άρια πείνα

Ενδιάμεσου Ράιχ.

Θα μας σβήσουνε Γιάννη

Αν δε σαϊτέψουμε

Ιδέες, ανυπακοή και τέχνη.

=========================== Η παρούσα είναι η τελευταία εγγραφή.

Οι «καταγραφές στο χρόνο» έκλεισαν τον κύκλο τους.

Ευχαριστώ θερμά όλους όσους με τίμησαν!!

Με εκτίμηση,

Γιώργος Πρίμπας. για επικοινωνία email: g.pribas@yahoo.gr , y.pribas@gmail.com  και http://pribas.blogspot.com/

Τους ματωμένους δρόμους.

Έξοδος! Φυγή!

Οι Αργοναύτες

Μου έδειξαν τον τόπο.

Πώς να ξεχάσω;

http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/05/17/19m/

Ελιές, κυπαρίσσια

Πεύκα και φραγκοσυκιές

Χόρτα που γερνάνε κίτρινο

Παπαρούνες που μοιάζουν

Το αίμα της γης

Σκαθάρια και ήχοι

Πέτρες και χρόνος

Στο λόφο χυμένα

Στην αφιλόκαλη πόλη

Εκεί από τότε

Πινελιές του Έρωτα

Απ' το τσιμέντο σωσμένα

Απ' τα μνημεία κορφές

Που ελκυστές

Μιας fractal ανάσας

Του χάους ζωή

Χρόνου χαμένου

Απ' τη συνήθεια

Αυτήν που αναλώνεται

Στις λεωφόρους του τίποτα.

(Οι βαθιές ρίζες της δυστυχίας μας ΙΙ)

Η παρούσα παγκόσμια οικονομική κρίση είναι μια εξαιρετικά άσχημη κατάσταση, για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, και δε μπορεί να ξεπεραστεί στα πλαίσια του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος διότι, δεν είναι απλά μια ατυχής οικονομική συγκυρία ή έστω μια πρόσκαιρη και μεταβατική κατάσταση αλλά, συνιστά την ουσία της στρατηγικής του καπιταλιστικού συστήματος.

Το καπιταλιστικό σύστημα αφού σύντριψε τον αντίπαλο -ισμό, τον επίσης απάνθρωπο και μισάνθρωπο σοσιαλισμό/ κομμουνισμό, προχώρησε, χρησιμοποιώντας την ως «άλλο - αλά Clausewitz - μέσο», στην παγκοσμιοποίηση για την ολοκλήρωση της παγκόσμιας κυριαρχίας του.

Πριν από 123 πρωτομαγιές χύθηκε αίμα, στο Σικάγο, για 8 ώρες εργασία, 8 ώρες ξεκούραση και 8 ώρες ελεύθερο χρόνο. Σήμερα που η πρόοδος της τεχνολογίας θα έπρεπε, όπως κόμπαζαν πριν από μερικές δεκαετίες κάποιοι αναλυτές, να έχει συνεισφέρει στη μείωση των ωρών εργασίας, για την παραγωγή του ίδιου έργου, ο μέσος πολίτης, από τη μία στο δυτικό κόσμο, βλέπει έκπληκτος να του αμφισβητούν το δικαίωμα στην εργασία, στην αξιοπρέπεια, στον ελεύθερο χρόνο και στο τέλος στην ίδια του τη ζωή και από την άλλη, στον υπόλοιπο κόσμο, βυθίζεται όλο και περισσότερο στη φτώχια και την εξαθλίωση, πλην μιας άρχουσας οικονομικής τάξης που δημιουργείται εκεί και η οποία λειτουργεί ως ο τοπικός τοποτηρητής του καπιταλιστικού συστήματος. Να σημειωθεί επίσης ότι η επανεμφάνιση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού δε φαίνεται να αντιμάχεται το καπιταλιστικό σύστημα, και τα όσα στοχεύει, αλλά, απεναντίας, λειτουργεί είτε άμεσα είτε έμμεσα ως τροφοδότης του οπλοστασίου του.

Η παγκοσμιοποίηση δεν έγινε για να απαλειφθεί η φτώχια, αλλά για να επεκταθεί κι εκεί που δεν υπήρχε καθόσον, αυτός φαίνεται ότι είναι ο τρόπος για τη συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στους ελάχιστους. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι παρά μια πράξη πολέμου του καπιταλιστικού συστήματος κατά της ανθρωπότητας και, εξ' αιτίας της καννιβαλιστικής του συμπεριφοράς κατά του πλανήτη, κατά της ύπαρξης της ίδιας της ζωής. Οι καιροί που ζούμε είναι «καιροί πτώσης» και κάθε, εκ των έσω, απόπειρα ανοικοδόμησης θα αποδειχθεί χίμαιρα.

Απεναντίας κάθε πράξη ενάντια στην παγκοσμιοποίηση είναι πράξη υπέρ του ανθρώπου όπως και υπέρ του μόνου φυσικού κοινωνικού συστήματος πολιτικής διαχείρισης, της άμεσης δημοκρατίας, Αυτής που αν δεν καταφέρουμε να στήσουμε, δε θα έχουμε ελπίδες παρά για την υποδούλωση μας σε ένα, ουσιαστικά, παγκόσμιο και ακραία φασιστικό φεουδαρχικό σύστημα.

Πρωτομαγιά, σήμερα, του 2009 και ο στόχος των εργαζομένων πρέπει να είναι η συντριβή της παγκοσμιοποίησης.  

Σημειώσεις

1. «Ο καιρός της πτώσεως δεν είναι καιρός επιτήδειος ανοικοδομής. Κλαίει θεωρών μακρόθεν, ο φρόνιμος οικονόμος την άφευκτον καταστροφήν του οίκου τουΩ και αφ' ου καταπέσωσι τα κλονισθέντα και διασκεδασθή ο κονιορτός, τότε πλησιάζει, και συναθροίζει όσην ύλην είναι δυνατόν από τα ερείπια, δια να κτίση νέον άλλον οίκον.» [Αδαμάντιος Κοραής]

2. «Ο πόλεμος είναι μια μορφή ρεαλιστικής άσκησης της πολιτικής όπου η διπλωματία επεκτείνεται σε άλλα μέσα» [K. V. Clausewitz]

This land is your land, this land is my land

From California to the New York Island

From the Redwood Forest to the Gulf Stream waters

This land was made for you and me.

As I went walking that ribbon of highway

I saw above me that endless skyway

I saw below me that golden valley

This land was made for you and me.

I roamed and I rambled and I followed my footsteps

To the sparkling sands of her diamond deserts

While all around me a voice was sounding

Saying this land was made for you and me.

When the sun came shining, and I was strolling

And the wheat fields waving and the dust clouds rolling

A voice was chanting, as the fog was lifting,

This land was made for you and me.

This land is your land, this land is my land

From California to the New York Island

From the Redwood Forest to the Gulf Stream waters

This land was made for you and me.

http://en.wikipedia.org/wiki/This_Land_Is_Your_Land

Απόσπασμα από τα «Άπαντα του Αδαμάντιου Κοραή»

Ποια σχέση μπορεί να συνδέει το υπέροχο τραγούδι της country «this land is your land» του Woody Guthrie, του 1944, με το ανωτέρω απόσπασμα από τα Άπαντα του Αδαμάντιου Κοραή, αναφορικά με το «πολεμιστήριο άσμα» του Τυρταίου το οποίο τραγουδήθηκε εδώ και 27 αιώνες πίσω;

Κάθε έργο τέχνης όταν δημοσιοποιείται, κατ' αρχή, από προκαλεί μέχρι δημιουργεί, στον οποιοδήποτε εκτίθεται σε αυτό, ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα. Σ' ένα επόμενο επίπεδο, και ιδίως αν αναφερόμαστε σε ένα τραγούδι ή ένα ποίημα (1), ενίοτε αυτό το έργο χρησιμοποιείται, από αυτόν που εκτέθηκε άμεσα ή έμμεσα σε αυτό, για την επίτευξη κάποιου σκοπού. Σκοπός ο οποίος μπορεί και να είναι από τελείως διάφορος έως και ενάντιος με τις προθέσεις του δημιουργού.

Ο προβληματισμός μου, στο παρόν, δεν έχει να κάνει με το αν, η εκ των υστέρων χρήση, είναι επιθυμητή ή όχι καθόσον μια αρνητική τοποθέτηση θα ακύρωνε τους κοινωνικούς λόγους για τη δημοσιοποίηση ενός έργου και αυτή, η δημοσιοποίηση δηλαδή, θα είχε να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το οικονομικό αποτέλεσμα που θα συνεπαγόταν, κάτι εξ ορισμού απαράδεκτο για καλλιτεχνικό έργο.

Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με το αν μπορούμε, χωρίς βέβαια να πέσουμε (στην κυριολεξία «πέσουμε»!) στη λογική της θέσπισης κανόνων, να αναφερόμαστε σε θεμιτή και αθέμιτη χρήση και ιδίως όταν αδιαφορούμε για τις προθέσεις του δημιουργού, ανεξάρτητα του πόσο ξεκάθαρες ή όχι ήταν αυτές.

Ο Woody Guthrie ήταν αριστερός (2) και διώχτηκε για τις ιδέες του, όμως αυτό δεν εμπόδισε την Κου Κλουξ Κλαν να χρησιμοποιήσει, για αρκετό χρονικό διάστημα, το «this land is your land» ως έναν από τους ύμνους της οργάνωσης!

Ο Τυρταίος έγραψε το «πολεμιστήριον άσμα» για να εμψυχώσει τη στρατοκρατούμενη κοινωνία της Σπάρτης στους άδικους πολέμους που έκανε ενάντια στους Μεσσήνιους για να τους υποδουλώσει, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Κοραή να ισχυριστεί ότι το εν λόγω άσμα καθαγιάζεται ως ύμνος ενάντια στην οθωμανική τυραννία.

Την άποψη μου θα τη στηρίξω στη ρήση του μεγάλου δάσκαλου και σοφιστή Πρωταγόρα, ιδωμένη όμως από μια ευρύτερη ματιά. Το «Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» μπορεί να ιδωθεί σήμερα από «Όλων των πραγμάτων το μέτρο είναι οι ανάγκες όλων των ανθρώπων» και γιατί όχι έως «Όλων των πραγμάτων το μέτρο είναι οι ανάγκες όλων των όντων».

Με βάση τα προηγούμενα θεωρώ ότι, σε περιπτώσεις αντίστοιχες ή ανάλογες με την υιοθέτηση του «this land is your land» από την Κου Κλουξ Κλαν, για τη στήριξη της ρατσιστικής συμπεριφοράς, η χρήση είναι αδικαιολόγητη, προσβλητική και ανήθικη για τον καλλιτέχνη, το έργο του αλλά και την πολιτεία, ενώ, σε περιπτώσεις αντίστοιχες ή ανάλογες με τη δεύτερη, και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το έργο καθαγιάζεται - αυτό θα αλλοίωνε την ιστορία του!, η χρήση του είναι θεμιτή εφόσον ο σκοπός είναι η απελευθέρωση από τον όποιο ζυγό ή το κοινό συμφέρον.

(1) Αν για παράδειγμα θεωρήσουμε έναν πίνακα «νεκρής φύσης» (όπως μια φρουτιέρα, πάνω σε ένα τραπέζι, με φρούτα), θα μπορούσαμε άνετα να τον φανταστούμε, και εξαιτίας της αδιαφορίας των συναισθημάτων που προκαλεί (ο όποιος πιθανός προβληματισμός θα αφορούσε τα χρώματα, τις φωτοσκιάσεις ή την οπτική γωνία και όχι, ή έστω πολύ δύσκολα, σε κάποιο πολιτικό ή το κοινωνικό περιεχόμενο) να διακοσμεί το χώρο οποιουδήποτε, ενώ για ένα έργο, ζωγραφικής ή γλυπτικής, με σαφές πολιτικό περιεχόμενο όχι. Είναι αδύνατο ένα αντίγραφο της Γκερνίκας του Πικάσο να χρησιμοποιηθεί από κάποιο φασίστα ή κάποιο άγαλμα της εποχής της ναζιστικής κυριαρχίας με τις σκληρές, καθόλου πλαστικές και απάνθρωπες γραμμές του μισάνθρωπου ναζιστή-άριου από κάποιο ανθρωπιστή. (2) Η φράση που είχε γράψει στην κιθάρα του, «αυτό το όπλο σκοτώνει τους φασίστες», είναι πλέον ιστορική.    

Στ' άρρητα μιας ακρογιαλιάς Δυο ολόγιομα φεγγάρια Με τους κόκκους της αλμύρας μαργαριτάρια Στο νόμο παραδομένα της φωτιάς.

Ένα τζιν παραδίπλα κι ένα φουστάνι αλατζάς Βγαλμένα τελετουργικά της ηδονής θηκάρια Μιας αμμουδιάς ο κόσμος όλος λίγα εκτάρια Ω! κάθυγρα κορμιά ακυρωμένης πεθυμιάς!

Ανάσαιναν τις ώρες στην κάθε στιγμή Έψαυαν την ίριδα στης νυχτιάς το σταχτί Ακάματοι του έρωτα ιερείς.

Νανούριζε η αυγή τους παφλασμούς Καθώς αδύνατο να θέσεις ορισμούς Και που το όνειρο να πεις.

Πρόσκληση

Ο Δημοτικός Πολιτιστικός Οργανισμός Νάουσας

Και ο Ελληνικός Κύκλος Χαικού

Σας προσκαλούν στην Ποιητική Εκδήλωση

ΤΑ ΧΑΙΚΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΚΑ

Την Κυριακή 5 Απριλίου και ώρα 11.00 π.μ

Στην Αίθουσα Συναυλιών της Εστίας Μουσών.

Την Εκδήλωση επιμελείται και θα παρουσιάσει

Ο ποιητής και ανθολόγος Χαικού

κ. Χρήστος Τουμανίδης.

Πώς να ερμηνεύσεις/ εξηγήσεις, με όπλο τον ορθολογιστικό ντετερμινισμό, 

...το γιατί σ' ένα λιβάδι το μοναχικό κυπαρίσσι φύτρωσε «εκεί ακριβώς» που βρίσκεται και όχι ελάχιστα μέτρα παραπέρα;

...το συγκεκριμένο τρόπο που κομματιάστηκε ένα συγκεκριμένο κομμάτι γυαλί από το κτύπημα μιας πέτρας; Όσες «επαναλήψεις» (πείραμα) και αν κάνεις αφήνοντας ένα κομμάτι πέτρα από ένα ορισμένο ύψος να πέσει σε «συγκεκριμένων» διαστάσεων και ίδιας σύστασης κομμάτια γυαλιά, πάντα ο τρόπος σπασίματος θα είναι διαφορετικός.

...το γιατί το τρίτο μέρος του τρίτου κουαρτέτου του ο Νίκος Σκαλκώττας το ξεκινάει με μια ταυτοφωνία των τεσσάρων εγχόρδων;

Η φύση γύρω μας πάντα έβρισκε τον τρόπο να μας ακυρώνει το οποιοδήποτε πλαίσιο αυστηρής αιτιοκρατίας (ντετερμινισμό) θέλαμε να της επιβάλουμε και μας έχει πείσει πλέον ότι, το τυχαίο (αλλά όχι και ανορθολογικό!), παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις, με βάση τις πιθανότητες και όχι τη βεβαιότητα, επιλογές της. Επιλογές που, με τον τρόπο αυτό, αποκτούν μια αξεπέραστη μοναδικότητα στη μονόδρομη (αλλά όχι γραμμική) ροή του χρόνου.

Η ψυχική ευφορία του ανθρώπου (που σχετίζεται με το πώς επηρεάζονται οι νευρώνες του εγκεφάλου μας από τις, σε μορφή ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, πληροφορίες που μεταφέρουν, σε αυτόν, τα νεύρα μας) μπροστά στη θέαση/ ακρόαση (κλπ, για να μην εξαιρέσουμε καμία αίσθηση) ενός όμορφου έργου τέχνης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κλασσική νευτώνεια και απόλυτα ντετερμινιστική φυσική του κόσμου των άβουλων σωματιδίων. Την τόσο «ξένη» με τον κόσμο που βλέπουμε γύρω μας.        

Δεν είναι καθόλου σίγουρο το αν ποτέ θα μπορέσουμε να μάθουμε το «πώς» προέκυψε ο κόσμος (1). Αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι ότι η ίδια η φύση φρόντισε, από το ξεπήδημά της κιόλας, να διασφαλίσει ότι «κάποτε» δε θα υπάρχει παρά ένας νεκρός κόσμος χωρίς καμία ροή πληροφορίας (θερμικός θάνατος).

Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής (2) είναι αμείλικτος. Ευτυχώς όμως ο κόσμος μας δεν είναι απόλυτα ντετερμινιστικός και το χάος, αφού εκμεταλλεύτηκε την προνομιακή θέση της γαίας δίπλα σε αυτή την τεράστια πηγή ενέργειας και παραγωγής εντροπίας, τον ήλιο, κατάφερε να ελαττώσει την αταξία και την εντροπία στον πλανήτη μας (3) και να δημιουργήσει την υπέροχη αυτή διαδικασία που λέγεται «ζωή στη γη»!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο φαντάζει ανόητη κάθε προσπάθεια περιχαράκωσης των εκπροσώπων της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της τέχνης στο αντικείμενό τους και της απαξίωσης των υπολοίπων. Η ιστορία έχει δείξει πως οι ιδέες της φιλοσοφίας αποτέλεσαν κίνητρο για τον τεχνίτη και αίτιο για τον επιστήμονα, τα πορίσματα και οι ανακαλύψεις της επιστήμης παρείχαν εργαλεία στον τεχνίτη και ερωτήματα στο φιλόσοφο και μέσα από δημιουργίες του τεχνίτη οι υπόλοιποι δυο άντλησαν ιδέες. Και φυσικά όλοι μαζί επηρέασαν και επηρεάστηκαν από τις περιρρέουσες κοινωνικές συνθήκες, γεγονότα και εξελίξεις. Ο «αναχωρητισμός» και η «περιχαράκωση» δεν είναι «πολιτισμός» και σε κάθε περίπτωση είναι κάτι ξένο προς τη φύση.

(1) Το «γιατί» μάλλον αντιεπιστημονικό και αδιάφορο μου ακούγεται και, σε κάθε περίπτωση, δε μας προσφέρει κάτι πλην ίσως από έναν πλάγιο τρόπο να παραιτηθούμε από την έρευνα μετατοπίζοντας τα αίτια της ύπαρξης του Είναι και του Γίγνεσθαί σε κάποιο υπέρτατο ον, όπου και πάλι βέβαια τα «γιατί» δεν πρόκειται να απαντηθούν...

(2) Σύμφωνα με το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, σε κάθε διεργασία που συμβαίνει σε ένα κλειστό σύστημα (σ.σ δηλαδή ένα σύστημα που δεν ανταλλάσσει ύλη/ ενέργεια με τον περιβάλλοντα χώρο. Ουσιαστικά βέβαια το μόνο απόλυτα κλειστό σύστημα που υπάρχει είναι το ίδιο το σύμπαν!) η συνολική αταξία του (που εκφράζεται από το φυσικό μέγεθος της εντροπίας) αυξάνεται. Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε πως ο εν λόγω νόμος είναι και ο μόνος από τον οποίο καθορίζεται η ροή του χρόνου στο σύμπαν.    

(3) Αυτό δεν παραβιάζει το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής καθόσον η παραγόμενη εντροπία, από τη θερμοπυρηνική σύντηξη του υδρογόνου, στο κέντρο του ήλιου είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από τη μείωσή της στη γαία. Εξάλλου ο νόμος αυτός αναφέρεται στην αύξηση της εντροπίας συνολικά στο σύμπαν και δεν απαγορεύει την μείωσή της σε κάποιο μη απομονωμένο σύστημα, αρκεί βέβαια η συνολική εντροπία να αυξάνεται!

Γλωσσάρι.

Φιλοσοφία: Είναι το σύνολο των ερωτημάτων, των στοχασμών και των ερευνών με βάση το λόγο ή/ ή και τις αισθήσεις που σχετίζονται με το είναι και το γίγνεσθαι του κόσμου και τη θέση του ανθρώπου σε αυτόν.

Επιστήμη: Ένα σύνολο γνώσεων, δομημένο ορθολογικά, σχετικών με μια κατηγορία γεγονότων, φαινομένων ή στοιχείων του φυσικού κόσμου που διέπονται από νόμους πειραματικά επαληθεύσιμους.  

Χάος: 1) Η αρχέγονη κατάσταση του κόσμου. 2) Η κατάσταση ενός συστήματος στο οποίο επικρατεί μεγάλη σύγχυση. 3) Άβυσσος. 4) Το άπειρο(;) σύμπαν.  

Θεωρία του χάους: Θεωρία που ασχολείται με τα μη γραμμικά συστήματα και μελετά την εξέλιξή τους, τη συμπεριφορά τους σε συνθήκες κυρίως μακριά από την ισορροπία (και την πιθανότητα παραγωγής τάξης = κανονικότητες) και την ευαισθησία τους στις αρχικές συνθήκες.

Τέχνη: Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που χρησιμοποιεί (τα) δεδομένα της γνώσης στην πραγμάτωση κάποιου σκοπού. Ο ορισμός αυτός βέβαια αναφέρεται γενικά στην έννοια της τέχνης ως το αντικείμενο με το οποίο ασχολείται ένας τεχνίτης. Στο παρόν κείμενο όμως, αναφερόμαστε μόνο στο κομμάτι των λεγόμενων καλών τεχνών (ζωγραφική, γλυπτική), τη μουσική, την ποίηση κλπ.   

Στην εντός του εκάστοτε διαδρομή

Φούχτες σωρό τα χρώματα

Παννυχτίδος ερωτικής τα αρώματα

Και σπόροι προς μετατροπή.

Είναι του Είναι η βοή

Στων μεταπράξεων τα σώματα

Απόπειρες να παρασταθούν βιώματα

Στη ματωμένη εποχή.

Μέτοχοι της έρημης χώρας

Του τρόμου ερανιστές προσώρας

Ολοτρίγυρα το σκηνικό να ξεβραστεί.

Εκ των ολίγων προτεινόμενο

Εφιάλτης το επερχόμενο

Στο παρόν μας να σβηστεί.